ایده ی توپی بود!

هیچ کدوم از بچه ها در اون لحظه تو شرایطی نبودن که فکر کنن این ماده ای که رو دستگیره ی یه مکانی

 که فکر می کنم مشخصه کجاست(!)میتونه یه ماده ی غذایی باشه!

در حد یه فریب آبی!

در اون لحظه چون ما تلف شده بودیم و دراز به دراز رو زمین داشتیم از خنده ریسه می رفتیم،

ترجیح می دم نقل قولی از یکی از بچه هارو که سعی داشت خوشبین باشه بنویسم:

"...خرماست؟!

شایدم قرمه سبزیه...!

وای نکنه خودش باشه..."

(آخریه اون موقع هنوز تو اتاق ما نبود)